Καποτε μου ειπανε...(καλα δε εχεις καθολου εγωισμο πανω σου?να συνελθεις λιγο?) Τι να απαντουσα...συνειδητοποιησα οτι αυτος μου το πε που τον θεωρουσα και σκεπτομενο..δεν ειχε ιδεα απο καταθλιψη....βαρια,κλινικη,καταθλιψη,οταν σε κανει μη λειτουργικο και ποναει ολο το σωμα..οταν δειαρκει δεκαετιες και σα το μαρτυριο της σταγονας σε αποδυναμωνει εντελως μετατρεπωντας σε σε αβουλο ον,χωρις ικμαδα θελησης μεσα σου,σε αδυναμο αφρατο κλαδακι ετοιμο να σπασεις με το παραμικρο αερακι...η πεταγμα εντομου διπλα σου.. Η καταθλιψη δεν εχει πατο...εχω γνωρισει βαθη ατελειωτα σε αυτην που συνεχως ανακαλυπτω νεα,οποιος δεν την εχει ζησει ολοκληρωτικα σαν παραιτηση απτην ζωη,σαν κανενα στοχο η σκοπο,σαν ματαιοτητα σε ολα,σαν να θες χιλιαδες μερες καθημερινες και ολημερις να κλαις αλλα δεν βγαινει δακρυ,οταν δεν εχεις νοιωσει ολα τα σωματικα ακραια βασανιστηρια που προκαλει δεν ξερεις τι σημαινει καταθλιψη... Οταν ειναι χρονια πολλα εισαι συνεχως μεσα σε εναν ταφο θαμενος...